Facebook Pixel Code
Pobrane z: nursing.com.pl | E-mail użytkownika: | Data pobrania: 23.07.2024

Problematyka zarządzania personelem pielęgniarskim w placówkach prowa­dzących działalność leczniczą jest szczególnie istotna na tle zachodzących dynamicznie zmian w okresie pandemii. Zmiany ustawodawcze i sposoby zarzą­dzania poszczególnymi placówkami, a tak­że oddziałami generowały nowe wyzwania wśród personelu medycznego. Zachodzące zmiany obligowały kierownictwo zakładów opieki zdrowotnej do podjęcia natychmiasto­wych reakcji. Aby osiągnąć właściwy rezul­tat, osoby decyzyjne, wykorzystując kompe­tencje własne i całego zespołu, zapewniały ciągłości usług medycznych.

Sytuacja zagrożenia epidemicznego miała wpływ na nieprawidłowe wykorzystanie upraw­nień personelu pielęgniarskiego w obszarze kompetencji stanowiskowych w wyniku prze­noszenia pielęgniarek na inne oddziały. Luka kompetencyjna w odniesieniu do stanu oczeki­wanego w oddziałach wysokospecjalistycznych może generować skargi związane z „nieprofe­sjonalną” usługą bądź generować błędy. Sy­tuacja taka mogłaby stwarzać ryzyko pojawie­nia się dużych rozbieżności w kompetencjach wśród pielęgniarek przenoszonych na oddziały o specjalności innej niż ta, w ramach której dotychczas prowadziła kształcenie podyplomowe oraz wykonywała obowiązki zawodowe. Kieru­nek kompetencji u pielęgniarek jest adekwatny do wymogów, jakie wynikają z charakterystyki oddziału, w którym pracują. Tym samy realizu­ją obowiązek ustawicznego kształcenie oraz strategie zarządzania zasobami ludzkimi ba­zując na modelu kompetencyjnym. 

Na uwagę zasługuje fakt, że w placówkach opieki zdrowotnej, jak wskazują badania Kowalewskiego (2009), słabe strony polityki kadrowej odnoszą się do zasobów ludzkich, w stosunku do których realizuje się zdecydo­wanie zbyt mało szkoleń i kursów rozwijają­cych umiejętności personelu. Wyniki wskazu­ją także, że oferowane formy doskonalenia zawodowego często nie są dostosowanie do potrzeb personelu.