szukaj
Materiały filmowe Zobacz więcej
DSC_2085

DSC_2085

Data: 2011-01-10

W najnowszym numerze
REKLAMA
szukaj

Praktyka Pielęgniarska Oparta na Faktach - relacja z warsztatów

"Evidence Based Nursing Practice, czyli Praktyka Pielęgniarska Oparta na Faktach" - to temat warsztatów, które odbyły się 23 kwietnia 2009 w Hotelu Mariott w Warszawie.

 

Organizatorem była Fundacja Rozwoju Pielęgniarstwa Polskiego.

 

"Pielęgniarstwo jest tam, gdzie jest pacjent" tymi słowami zaczął wykład pan Artur Sołtysiak – pielęgniarz, uczestnik programu Sentinel Leader Uniwersytetu McMaster w Kanadzie.

 

Praktyka pielęgniarska oparta na dowodzie zewnętrznym to proces opieki wiążący razem trzy czynniki: pacjenta, jego preferencje i działania, środowisko kliniczne i dostępne w nim środki, dowód naukowy, który musi dać się zastosować i być aktualny w danej sytuacji.

 

Uzyskanie spójności między tymi czynnikami jest możliwe dzięki wiedzy praktycznej i teoretycznej "w akcji", klinicznemu znawstwu i szkoleniu osób świadczących opiekę zdrowotną.

 

Tak więc pielęgniarka - ekspert w wąskiej dziedzinie planuje opiekę dostosowaną do danego pacjenta i do warunków w jakich pracuje.

 

Plan tej opieki konfrontuje z najlepszym, najbardziej dostosowanym do sytuacji i aktualnym dowodem zewnętrznym. Dopiero teraz wspólnie z pacjentem podejmuje decyzje.

 

Ostateczną decyzję na każdym etapie terapii podejmuje pacjent.

 

Aby jednak mógł tego dokonać propozycje pielęgniarki powinny uwzględniać status ekonomiczny pacjenta, jego wierzenia, plany czy pragnienia, nawet jeżeli nie są one bezpośrednio związane z terapią.

 

Aby taka opieka była możliwa konieczne jest ustawiczne kształcenie w miejscu pracy.

 

"W ramach kształcenia ustawicznego to Uniwersytet ma obowiązek przyjść do pielęgniarek, a nie pielęgniarki pójść na Uniwersytet" – to następne słowa wykładowcy, które szczególnie mocno utkwiły mi w pamięci.

 

Główną cechą tego rodzaju szkolenia jest jego powszechność, czyli dostępność dla wszystkich pielęgniarek.

 

Inną, równie ważną, jest ustawiczność kształcenia, czyli obowiązkowość przez cały czas wykonywania zawodu.

 

Wielopoziomowość szkolenia ustawicznego polega na dostosowaniu rodzaju szkoleń do funkcji zajmowanych przez pielęgniarki, jest nastawione na rozwój i zmianę ścieżki kariery z dowolnego aktualnego poziomu.

 

Wielopoziomowość oznacza również, że funkcje menedżerskie wymagają, aby sprawująca je osoba dokształcała się i z zakresu pielęgniarstwa i problematyki menedżerskiej.

 

Wymagana jest tu rzeczywista praca na odcinku w minimalnym zakresie.

 

Szkolenie ustawiczne jest zorganizowane, czyli w oddziale są warunki do przeprowadzenia, pielęgniarki uczą się jak uczyć innych, wyodrębnieni są koordynatorzy kształcenia ustawicznego.

 

Metodyczne uporządkowanie – jako kolejna cecha – charakteryzuje się tym, że szkolenie ustawiczne w miejscu pracy jest systemem odpowiadającym realiom i potrzebom danego oddziału i zakłada wypracowanie, wdrażanie, monitorowanie i doskonalenie lokalnych procedur i standardów.

 

Szkolenie takie ma wiele zalet, np.:jest dostosowane do zainteresowań pielęgniarek, ponieważ:  

-jest dostosowane do specyfiki oddziału pielęgniarka może łatwo przełożyć taką wiedzę na codzienną praktykę,

-jest tańsze niż zewnętrzne szkolenia,

- jest oparte na najnowszych światowych opracowaniach,

-umożliwia wszystkim pielęgniarkom niestresujący podział czasu między życiem zawodowym, rodzinnym i prywatnym,

-zmniejsza liczbę błędów i wypadków,

-daje możliwość kontroli jakości pracy pielęgniarek.

 

"Myślenie krytyczne i autorefleksja to podstawowe umiejętności pielęgniarki"- powiedział pan Artur Sołtysiak otwierając kolejną część warsztatów.

 

Myślenie krytyczne to analiza, wartościowanie i dokonywanie syntezy dostępnych informacji, by sformułować wniosek czy rozwiązać problem.

 

Autorefleksję wykładowca określił jako warunek profesjonalnego stylu życia zawodowego.

 

Autorefleksja polega na opisie tego, co się zdarzyło, wysłuchaniu/uzmysłowieniu sobie myśli i odczuć, ocenie dobrych i złych stron zdarzenia, odpowiedzeniu na pytanie jaka nauka płynie z danego doświadczenia, wyciągnięciu wniosków i zaplanowaniu postępowania na przyszłość w podobnej sytuacji.
 

Przejście od teorii do praktyki (czyli 6 kroków EBM) jest oparte o motywację własną, a polega na:

-dokonaniu analizy sytuacji klinicznej (diagnoza pielęgniarska),

-zadaniu klinicznie istotnego pytania (pytanie PICO),

-sięgnięciu po opracowania badań (wyszukiwarka PubMed - najlepsze opracowania z zakresu pielęgniarstwa z możliwością zawężenia obszaru poszukiwań, Cochrane.org, dostęp w języku polskim AOTM (wyszukiwarka w trakcie organizacji),

-ocenie wartości najlepszego dowodu (najbardziej dostosowanego do sytuacji),

-zastosowaniu dowodu (zawsze i tylko za zgodą pacjenta, o ile jest zdolny ją wyrazić i we współpracy z bliskimi podopiecznego,

-ocenie efektywności opieki opartej na tym dowodzie.

 

Kluczem do efektywnej opieki jest umiejętność stawiania klinicznie istotnych pytań - PICO:

-P (patent, population, problem) - pytanie takie musi odnosić się do charakterystycznych cech pacjenta , populacji, problemu,

-I (intervention) lub E (exposure) trzeba dookreślić ekspozycję na czynnik badany albo test diagnostyczny, terapię, czynnik prognostyczny, zrozumienie pacjenta,

-C (comparison) interwencja porównawcza (np. przy pytaniach dotyczących terapii) czyli określenie alternatywy dla interwencji,

-O (outcome) oznacza punkt końcowy czyli ostateczny wynik/rezultat interwencji/ekspozycji.

 

Wykładowca wzbogacił warsztaty różnymi ćwiczeniami (dostałyśmy nawet zadanie domowe).

 

Ćwiczenia te były nierzadko punktem wyjścia do dyskusji na tematy współczesnego pielęgniarstwa w naszym kraju.

 

Uczestnictwo w tego typu szkoleniu daje możliwości rozwoju swojego warsztatu pracy.

 

Wiadomo, że obecnie w Polsce z powodu braku dostępu do sieci, niewystarczających obsad na dyżurach i wielu, wielu innych trudności, o których nie chcę nawet wspominać – nie jest możliwe wprowadzenie EBNP do codziennej praktyki.

 

Ale może chociaż niektórych zapaleńców zainteresuje ten rodzaj pracy i – każdy w swojej dziedzinie – zacznie rozwiązywać w ten sposób problemy zawodowe, na początek na przykład po dyżurze.

 

Każda – nawet najdłuższa – podróż zaczyna się od pierwszego kroku. W Polsce ten pierwszy krok, w stronę przybliżenia polskim pielęgniarkom czym jest EBNP, został uczyniony.

 

Joanna Borzęcka

Data dodania: 2009-05-07 11:49:05
Oceń
  • Currently 1.5/5 Stars.
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wyślij znajomemu
Wpisz adres e-mail osoby, do której chcesz wysłać informacje.

Informacja

Zaloguj się aby dodać komentarz.



REKLAMA
 
 
ISSN 2083-7852
Projekt i realizacja
UNIA EUROPEJSKA

Projekt współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.